Kloster

Klasztor cysterek w Altfriedland

Bild eines Klosters - Klasztor cysterek w Altfriedland

Klasztor został ufundowany przez dynastię Askańczyków prawdopodobnie w 1230, choć pierwsza wzmianka historyczna o nim pochodzi dopiero z roku 1271. Początkowa nazwa „Vredelant” – „ziemia pokoju” – miała manifestować nową władzę margrabiów brandenburskich na Ziemi Lubuskiej i ich przewagę nad Piastami śląskimi po zakończeniu walk o te tereny. Decydującym czynnikiem rozwoju klasztoru i pomnażania dóbr był, poza własnością ziemską, majątek, który zakonnice wnosiły do klasztoru. Mniszki pochodziły najczęściej z rodów arystokratycznych bądź zamożnych rodzin mieszczańskich. W 1546 roku klasztor i jego posiadłości zostały zsekularyzowane w wyniku reformacji.

Icon eines Kalenders für Klosterland-Veranstaltungen

Klasztor cysterek w Altfriedland

Fischerstraße

15320 Neuhardenberg, OT Altfriedland

Gründungsjahr

1230

Ordenszugehörigkeit

Cysterski

Architektura

Ze średniowiecznego zespołu klasztornego do dziś zachowały się część skrzydła zachodniego z krużgankiem i refektarzem, jak również wybudowany w stylu gotyckim i następnie przebudowany kościół. W XVI wieku założenie zostało przekształcone w posiadłość rycerską, a zabudowania zaczęły pełnić funkcje gospodarcze. Dwa barokowe budynki dom pierwszej zamieszkałej tu rodziny rycerskiej von Roebels z XVII wieku oraz rezydencja z pierwszej połowy XVIII wieku – przypominają dziś o historii majątku.

Położenie

Altfriedland leży na terenie Parku Przyrody „Szwajcaria Marchijska” i rozciąga się na skraju regionu Oderbruch – wewnętrznej delty Odry. Klasztor znajduje się w malowniczej okolicy na półwyspie pomiędzy jeziorami Klostersee i Kietzer See.

Główne atrakcje

Krużganek oraz refektarz z imponującym sklepieniem gwiaździstym są udostępnione zwiedzającym. Kościół pełni funkcję parafii ewangelickiej.

Cykl koncertów „Muzyka w klasztorze” oraz już tradycyjna „Jesień artystyczna w klasztorze” cieszą się dużą popularnością. Przyklasztorne jezioro wraz z łąką do leżakowania zachęca latem do kąpieli i odpoczynku. W odległym o 4 kilometry Neuhardenberg znajduje się klasycystyczny pałac, przebudowany w latach 1820–1822 roku przez Friedricha Schinkla.

Klasztor Cysterek w Altfriedland

Kraina cysterek

Miejscowość Altfriedland nosi taką nazwę właściwie dopiero od 1845 roku, kiedy w Kotlinie Freienwaldzkiej (niem. Oderbruch) powstał Neufriedland. Pierwotnie osada znana była po prostu jako Friedland, czyli „spokojne miejsce” (od niem. „der Friede” – spokój i „das Land” – kraj, ziemia). Nazwa ta odnosi się również do klasztoru cysterek, który powstał około 1230 roku  na wąskim paśmie lądu pomiędzy jeziorami Klostersee i Kietzersee.

Nie wiadomo, dlaczego na budowę klasztoru nie wybrano bardziej dogodnego i bezpiecznego miejsca nad brzegiem Odry. Trudno jednak o bardziej czarujące położenie, idealne do wycofania się z doczesnego życia.

Religijny ruch kobiet przybierał w średniowieczu różnorodne formy, a idea życia w społeczności klasztornej przemawiała do wielu z nich. Również reformacyjne idee cystersów, nawołujących do powrotu do prostoty w wierze i życiu, wydawały się interesujące dla wielu kobiet. Szczególnie w fazie powstawania zakonu grupy kobiece często przyłączały się do wspólnot męskich, co spotykało się ze zdecydowanym sprzeciwem ojców zakonu. Do początku XIII wieku męskim klasztorom cystersów zabronione było wspieranie lub zakładanie kobiecych wspólnot. Szlachta dostrzegła w życiu klasztornym stosowny sposób na utrzymanie niezamężnych członków swoich rodzin. Przy wsparciu papieża i biskupów poparła powstawanie nowych klasztorów kobiecych i przyczyniła się do szybkiego rozwoju sieci klasztornej. Oficjalnie wspólnoty żeńskie zostały przyjęte do zakonu pod koniec XIII wieku. Włączenie do wspólnoty zapewniało zakonnicom ochronę, ale wiązało się również ze sprawowanym przez zakon nadzorem.

Ideał a rzeczywistość

Zakonnice żyły podobnie jak mnisi według reguły zakonu cystersów, wywodzącej się od św. Benedykta z Nursji. Na pierwszym planie znajdowały się ideały prostego życia we wspólnocie, które powinno być wypełnione być pracą i modlitwą, z dala od ziemskich wpływów oraz bez prawa do posiadania własności prywatnej.

Akta z wizytacji biskupiej z roku 1381 dowodzą, iż w klasztorze Friedland nie zawsze podążano tą ścieżką. Zakonnice utrzymywały ożywiony kontakt z rodzinami oraz osobami świeckimi, opuszczały klasztor i przyjmowały gości. Siostry posiadały luksusowe stroje, miały do dyspozycji sługi, jak również własne pokoje, mogły swobodnie świętować. Wszystko to było możliwe między innymi dlatego, że częściowo dysponowały one prywatnymi, dożywotnimi rentami, których samo już posiadanie było naruszeniem reguły zakonu.

Zachowanie cysterek z Friedland nie stanowiło żadnej reguły, nie należało też do wyjątków. Wiele dokumentów prawnych, takich jak rejestry odwiedzin lub akty opisujące reformy, źródła literackie, kazania i anegdoty, ale także powstałe w klasztorach książki kucharskie i te dotyczące etykiety potwierdzają, że świeckość, a czasem wręcz i rozpusta były obecne w  codziennym życiu żeńskich i męskich społeczności klasztornych.

Miało to miejsce szczególnie w klasztorach żeńskich, do których dostęp miały przede wszystkim córki pochodzące z rodzin szlacheckich lub z domów majętnych kupców. Ich posagi gwarantowały im jako niezamężnym pannom oraz wdowom honorowe życie. Wiele z nich żyło jako kanoniczki, bez składania ślubów. Mimo że kobiety miały prawo do zachowania swoich majątków oraz rozporządzania nimi, niechętnie rozstawały się ze standardem swojego dotychczasowego życia.

Bibliografia (kliknij)

  • BILANG, Karla: Die Frauenklöster der Zisterzienser im Land Brandenburg. Berlin 1989.
  • ELM, Kasper/FEIGE, Peter: Der Verfall des zisterzienserischen Ordenslebens im späten Mittelalter. In: ELM, Kasper/JOERISSEN, Peter (Hrsg.): Die Zisterzienser. Ordensleben zwischen Ideal und Wirklichkeit. S. 237–242.
  • FRISKE, Matthias/GAHLBECK, Christian: Altfriedland. Zisterzienserinnen. In: HEIMANN, Heinz-Dieter/NEITMANN, Klaus/SCHICH, Winfried u.a. (Hrsg.): Brandenburgisches Klosterbuch. Handbuch der Klöster, Stifte und Kommenden bis zur Mitte des 16. Jahrhunderts, Bd. 1. Berlin 2007, S. 72–88.
  • GRALAK, Justyna: Das Kloster Friedland. In: KNEFELKAMP, Ulrich/REDDIG, Wolfgang F. (Hrsg.).: Zisterzienser westlich und östlich der Oder. Begleitband zur Ausstellung der Europa-Universität Viadrina Frankfurt (Oder). Frankfurt (Oder) 1998, S. 108–115.
  • REDDIG, Wolfgang F.: Die Organisationsstruktur des Ordens vom späten Mittelalter bis zur Gegenwart. In: KNEFELKAMP, Ulrich/REDDIG, Wolfgang F. (Hrsg.).: Zisterzienser westlich und östlich der Oder. Begleitband zur Ausstellung der Europa-Universität Viadrina Frankfurt (Oder). Frankfurt (Oder) 1998, S. 20–22.

Architektura

Zakonnice i rodziny szlacheckie z Friedland

Budynki i ruiny znajdujące się na wąskim przesmyku lądu pomiędzy jeziorami Klostersee oraz Kietzersee, dziś udostępnione dla zwiedzających, świadczą o długiej i bogatej historii tego miejsca. To właśnie tutaj mieszkały i działały do XVI wieku cysterki, tutaj prowadzono do XVIII wieku majątek rycerski, a następnie margrabiowski.

Po roku 1734 majątek przechodził kolejno pod opiekę trzech rodzin szlacheckich. Zmieniający się właściciele dopasowywali obiekt do swoich potrzeb, budynki klasztorne zostały przebudowywane lub ustępowały miejsca nowym.

Ze względu na to, że obiekt od czasu wywłaszczenia ostatniego właściciela w roku 1945 pozostawał do roku 1985 nieużytkowany, posiadłość podupadła, a fragmenty budowli zostały rozebrane ze względów bezpieczeństwa. Mimo to obiekt z jego ciekawą historią do dzisiaj kształtuje obraz Altfriedland.

Ze średniowiecznego zespołu klasztornego przetrwała część zachodniego skrzydła konwentu oraz klasztorny kościół, zachowała się również część krużganka oraz refektarz. Pierwotna dwuprzęsłowa jadalnia sióstr, zbudowana w stylu wczesnego gotyku, została w drugiej połowie XV wieku (prawdopodobnie  na skutek pożaru) wyposażona w oparte na trzech smukłych kolumnach sklepienie gwiaździste.

Klasztorny kościół zachował się w doskonałym stanie. Z pierwotnego budynku zachowało się kilka elementów: deski podłogowe, rozety z kamienia i pozostałości po ostrołukach. Po sekularyzacji klasztoru, aż do XVIII wieku, nie był on używany. Po tym jak wiejski kościół groził zawaleniem, podjęto decyzję o przemianowaniu kościoła klasztornego na kościół parafialny. W roku 1733 rozpoczęły się prace budowlane. Wybudowano dzwonnicę (kościół do tego czasu nie posiadał żadnej wieży) oraz wymieniono dach. Dalsze modyfikacje, wprowadzane do roku 1950, znacząco zmieniły charakter średniowiecznej budowli.

Dwa dwory

Po przemianowaniu zespołu klasztornego w XVI wieku na świeckie dobro rycerskie przypisane zostały mu nowe funkcje. Od tego momentu używany był on jako budynek gospodarczy, a wprowadzenie nowoczesnych rozwiązań architektonicznych miało uczynić go bardziej praktycznym. Zostały dobudowane pokoje, zmieniono strukturę budynków, obiekt został podzielony na dwa dwory. W ten oto sposób skrzydło konwentu od XVIII wieku służyło jako słodownia, później dodatkowo jako browar oraz gorzelnia.

Mimo że nie mamy obecnie możliwości podziwiania obiektu w fazie całkowitego rozkwitu, mamy dostęp do informacji na ten temat pochodzących ze źródeł pisanych oraz ilustracji z XVIII i XIX wieku. W opisach pojawiają się liczne budynki gospodarcze, nowoczesna plebania oraz powstały w  roku 1746 dom margrabiego.

O dobrach ziemskich przypomina do dzisiaj dom rodziny von Röbel z XVII wieku (dom należący do pierwszej osiadłej tu rodziny) oraz barokowa rezydencja z pierwszej połowy XVIII wieku. Rezydencja charakteryzuje się dwupiętrową, masywną fasadą z czasów założycieli, która podobnie jak inne modernizacje rezydencji, została wykonana za namową hrabiny Luise von Oppen. Z tego okresu zachowały się jeszcze stajnie oraz mur okalający dworek. Pochodzą one, podobnie ja rezydencja, z pierwszej połowy XVIII wieku.

Obecnie ruiny klasztoru tętnią życiem w czasie koncertów, które odbywają się w byłym refektarzu. Skrzydło konwentu jest zabezpieczone i udostępnione dla zwiedzających, a kościół klasztorny nadal spełnia funkcję protestanckiego kościoła parafialnego. Ponownie uprawiany jest sad znajdujący się na terenie dawnego ogrodu przyklasztornego, a jezioro Klostersee zachęca latem do orzeźwiających kąpieli.

Bibliografia (kliknij)

  • GRALAK, Justyna: Das Kloster Friedland. In: KNEFELKAMP, Ulrich/REDDIG, Wolfgang F. (Hrsg.).: Zisterzienser westlich und östlich der Oder. Begleitband zur Ausstellung der Europa-Universität Viadrina Frankfurt (Oder). Frankfurt (Oder) 1998, S. 108–115.
  • ONASCH, Gregor/WITTKOPP, Blandine: Altfriedland. Zisterzienserinnen. Bau- und Kunstgeschichte. In: HEIMANN, Heinz-Dieter/NEITMANN, Klaus/SCHICH, Winfried u.a. (Hrsg.): Brandenburgisches Klosterbuch. Handbuch der Klöster, Stifte und Kommenden bis zur Mitte des 16. Jahrhunderts, Bd. 1. Berlin 2007, S. 79–81.
  • SENST, Ingetraut: Gutachtliche Stellungnahme zum Denkmalwert. Gutsanlage mit Herrenhaus, Roebelschem Haus, Stallscheune, straßenseitiger Grundstückseinfriedung und Park, Fischerstraße 36–39, 15320 Altfriedland. Brandenburgisches Amt für Denkmalpflege und Archäologisches Museum. Wünsdorf/Zossen 2001.

Położenie

Na skraju Kotliny Freienwaldzkiej

Altfriedland znajduje się na granicy dwóch regionów: powiatu Barnim oraz województwa lubuskiego. Ruiny klasztoru znajdują się na wąskim paśmie lądu pomiędzy jeziorami Klostersee i Kietzer See. Malowniczemu położeniu dodaje jeszcze uroku Kotlina Freienwaldzka, na skraju której znajduje się miejscowość Altfriedland.

Kotlina Freienwaldzka – delta Odry – rozciąga się na obszarze o długości 60 kilometrów i 20 kilometrów szerokości. Przed osuszaniem w połowie XVIII wieku krajobraz delty zdominowany był przez torfowiska i podmokłe łąki. Taki krajobraz zachował się po polskiej stronie granicy, natomiast zachodnia część została zagospodarowana i przeistoczona w cenne grunty rolne za czasów Fryderyka Wielkiego. Kotlina Freienwaldzka graniczy od wschodu z Kotliną Gorzowską i Doliną Warty, a od zachodu z Pojezierzem Lubuskim i Wyżyną Barnimską. Na wzgórzach wyżyny położone są miejscowości Seelow i Wriezen. W Seelow znajduje się pomnik upamiętniający bitwę o wzgórza Seelow, Wriezen posiada również liczne zabytki: m.in. gotycki kościół mariacki.

Ponadto Altfriedland znajduje się w otoczeniu różnorodnych krain przyrodniczych: krainy lasów i jezior Strausberg, pagórkowatego krajobrazu Brandenburgii Szwajcarskiej, zalesionych szczytów Wyżyny Barnimskiej i poprzecinanego potokami, rzekami i jeziorami Pojezierza Lubuskiego.

Schinkel i Lenné

Altfriedland należy dzisiaj do gminy Neuhardenberg znanej z zamku i parku zbudowanych w stylu klasycznym. Początkowo zamek był dworem, należącym od 1814 roku do rodziny Hardenberg. W roku 1820 został on przebudowany przez Friedricha Schinkla w przestronny zamek o doskonałych proporcjach, zachowany w minimalistycznym stylu. Ogrody przyzamkowe zostały zaprojektowane przez Petera Josepha Lenné oraz księcia Hermanna von Pückler-Muskau.

Schinkel zaznaczył swoją obecność w Neuhardenberg zarówno przy powstawaniu w roku 1814 kościoła wiejskiego, jak również zabudowań wiejskich oraz budynków przyzamkowych. Schinkel jako młody architekt zaprojektował je w roku 1801, po tym jak wieś została zniszczona przez pożar.

Bibliografia (kliknij)

  • BADSTÜBNER, Ernst: Brandenburg. Das Land um Berlin – Kunst und Geschichte zwischen Elbe und Oder. Köln 2
  • BECK, Friedrich/SCHMOOK, Reinhard (Hrsg.): Mythos Oderbruch. Das Oderbruch einst und jetzt. Berlin 2006.
  • FRISKE, Matthias/GAHLBECK, Christian: Altfriedland. In: HEIMANN, Heinz-Dieter/HEITMANN, Klaus/SCHICH, Winfried u.a. (Hrsg.): Brandenburgisches Klosterbuch. Handbuch der Klöster, Stifte und Kommenden bis zur Mitte des 16. Jahrhunderts, Bd. 1. Berlin 2007, S. 72–88.

Oferta turystyczna

Muzyka i historia

Poprzez koncerty refektarz zakonu cysterek zostaje na nowo przywrócony do życia i oczarowuje gości swoją niecodzienną atmosferą. Koncerty zatytułowane „Muzyka klasztorna” i „Muzyka Jesienna” odbywają się tu od sierpnia do września. Są one organizowane przez Stowarzyszenie Wspierania Kultury – Klasztor Altfriedland (Kulturförderverein Kloster Altfriedland e.V.) oraz Stowarzyszenie Kościoła Klasztornego Altfriedland (Förderverein Klosterkirche Altfriedland). Więcej informacji oraz aktualne terminy znajdą Państwo na stronach internetowych stowarzyszeń.

Stowarzyszenie Długi Dom Altfriedland (Langes Haus Altfriedland) zajmuje się ponadto organizacją klasztornych festiwali, festiwali ryb oraz innych imprez kulturalnych.

Położony w pobliżu zamek Neuhardenberg został mianowany centrum kulturalnym regionu, ma tu swoją siedzibę Stowarzyszenie Zamku Neuhardenberg (Stiftung Schloss Neuhardenberg). W tej malowniczej okolicy, w budynkach i ogrodach wybudowanych w stylu klasycznym, odbywają się koncerty, spektakle teatralne oraz konferencje. Przy organizacji imprez kładzie się nacisk na aspekt międzynarodowy oraz otwarcie na Europę Wschodnią.

Jazda na rowerze w Kotlinie Freienwaldzkiej

W okolicy klasztoru przebiega wiele tras rowerowych.

Dla miłośników jazdy na rowerze gmina Neuhardenberg posiada atrakcyjną ofertę: w informacji turystycznej miasta można wypożyczyć rowery elektryczne, które są częścią projektu „Słońce na kółkach” (Sonne auf Rädern). Także ci mniej wprawni rowerzyści, przy niewielkim zużyciu własnej energii, mogą więc podziwiać przyrodę w okolicach Altfriedland i Neuhardenberg, a możliwe do pokonania odległości są znacznie większe. Zwiedzić można na przykład historyczne miejscowości: Seelow, Wriezen, Lebus, uzdrowisko Bad Freiwalde lub Bukow – jedyne w Brandenburgii uzdrowisko stosujące metodę Kneippa.

Buckow stanowi ponadto centrum Parku Przyrody Szwajcarii Marchijskiej. Powierzchnia rezerwatu wynosi około 205 km kwadratowych i jest poprzecinana szlakami pieszymi o długości 150 kilometrów oraz europejską drogą rowerową R1. Krajobraz charakteryzują łagodne wzgórza i gęste lasy. Prawie cały obszar parku znajduje się na terenie europejskiego rezerwatu ptaków.

Zakwaterowanie

Gmina Neuhardenberg oferuje odwiedzającym klasztor Altfriedland liczne możliwości zakwaterowania. Apartamenty, pensjonaty oraz hotele są do Państwa dyspozycji, a wśród nich hotel Schloss Hardenberg znajdujący się na terenie przyzamkowego parku.

Oferta gastronomiczna

Posiłki oferowane są przez restauracje hotelowe oraz domy gościnne w najbliższym otoczeniu.

Tuż obok klasztoru znajduje się restauracja Klosterschänke in Altfriedland. Do przygotowywania potraw wykorzystywane są regionalne produkty. Świeżymi rybami i herbatami przygotowanymi z ręcznie zbieranych ziół można delektować się przy jednoczesnym podziwianiu widoku jeziora oraz ruin dawnego opactwa cystersów.

Godziny otwarcia:

poniedziałek, wtorek: nieczynne
środa, czwartek: 11:30 – 20:00piątek, sobota: 11:30 – 21:00
niedziela: 11:30 – 20:00Umówienie terminów jest możliwe w każdej chwili.
Telefon: +49 (0) 33476 189846 / +49 (0) 152 5859 4183

Linki (kliknij)

  • amt-neuhardenberg.de/
  • klosterkirche-altfriedland.de/
  • maerkischeschweiz.com/naturpark/
  • schlossneuhardenberg.de/

Historia

„Spokojne miejsce”

Nazwa opactwa cystersów „Vredelant” – Friedland, „spokojny kraj” – zdradza wiele, w połączeniu z lokalizacją na skraju przełomu Odry i byłej Marchii Brandenburskiej, na temat motywów założenia klasztoru. Obiekt demonstrować miał potęgę nowych władców ziemskich – margrabiów brandenburskich, którzy w roku 1230 podbili Barnim – przeciwko Piastom Śląskim z Lubusza. Mimo że w dokumentach wzmianka o klasztorze pojawia się dopiero w roku 1271, za datę założenia klasztoru uznaje się symboliczny akt nadania przez dynastię Askańską krótko po roku 1230. Askańczycy hojnie obdarzyli nowy klasztor ziemiami, co stanowiło stabilny fundament dla rozwoju gospodarczego. Łączny majątek klasztoru na końcu XV wieku przestawiał się następująco: dziewięć wsi, dwadzieścia posiadłości, kilka jezior i stawów, młyny i winnice, a także dziesięć parafii. Przy powiększaniu majątku znaczną rolę odgrywał fakt, że do klasztoru Friedland zostały przyjmowane przede wszystkim córki okolicznych domów szlacheckich oraz wywodzące się z bogatego mieszczaństwa. Wnosiły one do majątku klasztoru pokaźne posagi i podarki. W ten oto sposób opactwo, pomimo niepewnego położenia w regionie przygranicznym, naturalnych zagrożeń wynikających z położenia geograficznego oraz mimo dwóch pożarom i licznym powodziom, opływało w bogactwo.

ora et labora (łac. módl się i pracuj)

Klasztor podążał za regułą cystersów, ale nie został włączony do zakonu (co w przypadku zakonów żeńskich było dość powszechne) i był podporządkowany biskupowi Brandenburgii. Tak samo, jak odległe było położenie klasztoru na skraju lądu pomiędzy dwoma jeziorami, był również udział zakonnic w życiu politycznym oraz gospodarczym Marchii Brandenburskiej. Ze źródeł pisanych dowiadujemy się niewiele o działalności sióstr. Uprawa roli oraz zarządzanie majątkiem z pomocą braci zakonnych stanowiły z pewnością centrum klasztornych działań. Zakonnice prawdopodobnie prowadziły otwartą także dla wiejskich dzieci szkołę, jak i szpital.

Życie codzienne w klasztorze można odtworzyć tylko poprzez porównanie go z życiem w innych klasztorach żeńskich. Siostry wykonywały prawdopodobnie wszelkie prace (domowe, w ogrodzie, robótki ręczne), które były odpowiednie dla kobiet „z dobrych domów”.

Jednakże podstawowa reguła „ora et labora” (łac. módl się i pracuj) nie zawsze była przestrzegana przez zakonnice z Friedland. Świadczy o tym upomnienie biskupa Dietricha II von Brandenburg, który odwiedził klasztor w 1381 roku. Zarzucał on siostrom: świecki styl życia, a wręcz luksus, kontakty ze światem zewnętrznym oraz nieposłuszeństwo. Wymagał poprawy pod groźbą bardzo drastycznej kary, jaką miała być ekskomunika.

Majątek ziemski i silne kobiety

Klasztor i należące do niego dobra uległy sekularyzacji w roku 1546 i przeszły w ręce panów ziemskich. Żyjącym tam czterdziestu zakonnicom przyznano prawo do pozostania w zakonie oraz pozostawiono pokaźne dochody. Siostry musiały powierzyć obowiązki zarządzania należącymi do nich posiadłościami i własnościami świeckim administratorom, co doprowadziło do wielu konfliktów i sporów. Gdy Joachim von Röbel zakupił klasztor w roku 1564, był on nadal zamieszkiwany przez byłe siostry zakonne. Klasztor został ostatecznie pozbawiony swoich praw jako instytucja przez margrabiego Joachima II.

Od tego czasu Friedland rozpoczyna swoją historię jako rycerski i szlachecki majątek ziemski. Uprawiano tu owoce, wino i tytoń, warzono browar i wytwarzano alkohol. Dobra ziemskie należały do trzech, jednej po drugiej, rodzin szlacheckich pochodzących z Marchii: rodziny von Leswitz, von Itzenplitz (i do końca drugiej wojny światowej) von Oppen. Szczególnie godne uwagi są pochodzące z tych rodzin dwie kobiety: Helene Charlotte z Friedland (1754-1803), wybitna osobowość swoich czasów i odnosząca sukcesy kobieta interesu, jak również: hrabina Luise von Oppen (1839-1901), której majątek zawdzięcza swoją ostateczną formę architektoniczną.

Po wywłaszczeniu w trakcie reformy rolnej po 1945 roku klasztor oraz przynależący do niego majątek popadł w ruinę. Należące do niego istotne elementy musiały zostać usunięte ze względów bezpieczeństwa w latach 1966 i 1971. Dopiero w roku 1985 podjęto pierwsze kroki w celu ochrony ruin klasztoru przed dalszą degradacją, a następnie na terenie rozpoczęto badania archeologiczne. Zabezpieczone pozostałości klasztoru są udostępnione dla zwiedzających.

Bibliografia (kliknij)

  • BIESEL, Günter u.a.: Ortschronik Altfriedland, Jahre 1987–2009.
  • FRISKE, Matthias/GAHLBECK, Christian: Altfriedland. In: HEIMANN, Heinz-Dieter/NEITMANN, Klaus/SCHICH, Winfried u.a. (Hrsg.): Brandenburgisches Klosterbuch. Handbuch der Klöster, Stifte und Kommenden bis zur Mitte des 16. Jahrhunderts, Bd. 1. Berlin 2007, S. 72–88.
  • GRALAK, Justyna: Das Kloster Friedland. In: KNEFELKAMP, Ulrich/REDDIG, Wolfgang F. (Hrsg.).: Zisterzienser westlich und östlich der Oder. Begleitband zur Ausstellung der Europa-Universität Viadrina Frankfurt (Oder). Frankfurt (Oder) 1998, S. 108–115.
  • SCHMIDT, Rudolf: Die Herrschaft Friedland: Nachrichten zur Geschichte von Alt- und Neufriedland, Gottesgabe, Carlsdorf, Kleinbarnim, etc. Im Auftrage des Kreisausschusses Oberbarnim. Bad Freienwalde (Oder) 1928.
  • SENST, Ingetraut: Gutachtliche Stellungnahme zum Denkmalwert. Gutsanlage mit Herrenhaus, Roebelschem Haus, Stallscheune, straßenseitiger Grundstückseinfriedung und Park, Fischerstraße 36-39, 15320 Altfriedland. Brandenburgisches Amt für Denkmalpflege und Archäologisches Museum. Wünsdorf/Zossen 2001.

Kontakt

Dieter Arndt
Ortsvorsteher Altfriedland
Fischerstr. 8
15320 Neuhardenberg, OT Altfriedland

E-Mail altfriedland@klosterland.de
Telefon +49 (0)172 8884006
Internet www.kultur-altfriedland.de

Położenie

Themen

Teilen auf